آن كس كه شهود و اعتقاد راسخ خود را اظهار مىنمايد . گمان مىشود جمله‌ى دعا ، در مقام بيان تقاضاى دوم باشد ؛ زيرا آن كس كه با عمل صالح و مقبول و مرضى حضرت حق به كمال والاى انسانيّت دست يافته باشد ، هر اظهار اعتقادى كه بنمايد ، به علم اليقين و يا عين اليقين و يا حق اليقين اظهار مىنمايد ، با اين همه چون بنده است و از خود هيچ ندارد ، بايد بگويد : « وَ تُلَقِّنِى بِهِ حُجَّتِى » . ( 490 ) « وَ تُعْطِينِى بِهِ مَسْأَلَتِى . » « 1 » و خواسته‌ام را به واسطه‌ى آن ، عطا فرمايى . استجابت قطعى دعاى صالحان آنان كه عملشان صالح و مقبول و پاكيزه و مرضىّ حضرت حق سبحانه قرار گرفته است ، شايستگى آن را دارند كه خواسته‌هاى آنان نزد پروردگار قرين به استجابت باشد . خداوند مىفرمايد : - وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ « 2 » و هرگاه بندگانم درباره‌ى من از تو پرسند ، [ بگو ] من نزديكم و دعاى دعا كننده را ، وقتى كه مرا مىخواند ، اجابت مىكنم ، پس [ دعوت ] مرا بپذيرند و به من ايمان آورند ، اميد كه رهنمون گردند . و در حديث معراج درباره‌ى اهل آخرت آمده است : « دُعآؤُهُمْ عِنْدَاللَّهِ مَرْفُوعٌ ، وَ كَلامُهُمْ عِنْدَهُ مَسْمُوعٌ ، تَفْرَحُ بِهِمُ الْمَلائِكَةُ ، يَدُورَ

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 189 . ( 2 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 186 .